Kur iku në përjetësi Sami ShehuIa kam lexuar shpirtin derdhur në vargje…
Ia kam parë gazin dhe harenë kur udhëtoi nga Melburni në Athinë thjesht për të pi një kafe në shtëpinë time e për të më uruar për martesën e djalit.
Nuk ishte vetëm. Ishte edhe e ëma, Kumria, Kumrie Lahi siç e njoha për herë të parë në vitin 1954, bashkë, në një klasë në shkollën shtatëvjeçare të Peshkopisë, Kumrie Shehu…
Ishte një nder që mu bë…
Nuk ma bënë as gjaku im…
Pas tyre, pas Kumries dhe Mirandës, ishte Sami Shehu…
Desha ta them një fjalë të mençur për Samiun, mësuesin e fshatit tim, bashkëpunëtor në shumë veprimtari.
Një imazh
Ai lindi në Grazhdan të Dibrës më 15 prill të vitit 1942.Ishin vite të vështira, lufte dhe urie, por fëmija i vogël u mëkua me dashurinë për familjen, për dijen dhe patriotizmin.I jati, Veseli, për shumë vite shërbeu si xhandar në administratën e Zogut. 7 prilli i vitit 1939 e gjeti si roje në burgun e Tiranës. Bashkë me lirimin e të burgosurve iku dhe Veseli, duke u larguar përfundimisht nga puna.…
Ishte ditë e nxehtë gushti. Në udhën që kalon pranë shkollës tetë vjeçare Fushë Muhurr kishte një shtresë pluhuri. Lëvizjet ishin të kursyera. Sa kaq udha vërtet mori një shkëlqim, ju shtua bukuria. Ndodhin zbukurime të tilla. Ju kujtoi se ndodhin rrallë në këto vite. Oborri i shkollës ishte i shkretuem. Rrethuar me trina prej binarësh me pamje joshëse.…
Kur dymbëdhjetë vjet të shkuara e përcolla për ta bërë bashkë vikamën që më buronte nga shpirti “PO DIBRËS! JO SKAVICËS!” në një thirrje intelektuale që Dibra, siç thoshte enciklopedisti popullor Murat Koltraka, “Lenie Luginën e Drinit të Zi të bukur e të begatë siç e ka krijuar Zoti”, ishim pak: Bujari, Aliu, Murati, Xhemali, Linda, Argëtimi, Hakiu…
